كيسُمي هم ، عــود منــزل مي شود        كيسـُمي هم ،  محـــرم دل مي شود

يار دهقان ،  يــار گيــــلاني ، شمـال         كيسُمي هم ،  وارد  گِــــــل مي شود

***

سال شصت و پنج به تهـــران آمدم            سـال شصت و هفـت  پي نـان آمدم

از خياباني كه وصل مي شد به بـانك          در دل حـــــــــافظ  و آبــــــــــان آمدم

سال شصت و هشت استخـدام شدم        در كمــــــــال ســـادگي در دام شدم

زرق و بـــــرق بـانك برمــن دام شد            بانك و تهران مــــــــــــــــايه آلام  شد

برق گيلان ، شركت خــــــــوب دگر            رد شد و اين بـــــــانك من را خام شد

ساده بودم فكـــر و ذكـــــرم كار بود           تا دو ماهــــــــــم بي حقـوق و زار بود

ظلم آقاي مـــــــــــدير از ابتــــــــدا            بخت من بود و بــــــــــرايم بـــــــار بود

 من شدم بــــــــرنامه ساز يك گروه          در شروع كــــــــار در بــــــــــدو شروع

 اصل من دهقــان و كاركشت و زرع            من شدم خدمتــــگزار بـــــانك و طرح

 من چهــــا ديدم در اين شهـر بزرگ            ظلمت و جور و سـتم ، كوچك ، بـزرگ

اقتـدار كــــاذب سالهاي شصت          داده بودست بر مــديران ظلم و دست

اين يكي حــــــــاتَم  و ابزارش نيــاز            آن يكي خــــــادِم و پرتَــــــــــرفند و آز

 وان دگر آمِـــــــــــر هميشه در نماز           يكسري مــــــــــأمور هم ، پررمـز و راز

بلبشــــــويي بود در آن ســــــــالها            جملگي مشغـــول قِســــم مـــالهــــا

سفـــره پهنـي بقــــول بعضيــا             مــال كشور  بود و مــــــال اوليـــــا  

اوليــــــاي بانك ، مديــــران بوده اند           جملگي همـــزاد خـــــــــــانان بوده اند   

از هـــــــزاران لقمه يك را خورده اند           صــــــــــــدهزاران لقمه با خود برده اند 

داستــــــاني بود در اين ســـــازمان           حيــــــــــرت آور بود رفتـــــــار ســـــران

حــــــاشيه يا فــــرع گرايي باب بود           اصــــــــلها در حـــــاشيه ، در خواب بود

قـــــــدرت هر خان ما در ســــازمان           بيشـتر از خــــــــانهاي پيش ، ارباب بود

هر كدام يك سـاز و كـــاري داشتند           غــــــــــالباً در جيــب ، مــــاري داشتند

گاهگـاهي نيـش بر هم مي زدند         گاهگــاهي هم ز هم دم مي زدند

روزگاري بود آن ســــــــــالهاي پيش          سال كم فرهنگي و ســـــــالهاي نيش

انتظــــــــــار من ز شهــــــر پايتخت           بود فرهنــــــــگ غني تـــــــــاج و تخت

ليـــك اينجا عــــــاري از فرهنگ بود           جبر و جـور و حق كشي ، نيــــرنگ بود

هركسي در فــــــكر كار خويش بود           دوستي ها در كنــــــــــارش نيــش بود

نيش عقـرب نيش فــــرهنگ ضعيف           نيش پول و پُست و افـــــــــــعال ظريف

بـــارها خواستم رهـــــم را كج كنم           بــاز برگردم به گيـــــــــــلان ،  لـج كنم

ليــك عشق همـــــــــرهانم كار بود           راه برگشت ، سخت و نــــاهمـــوار بود

اشتبــــــــــــــاهم ازدواجي زود بود           در تأهل رفتنـــــــــم محــــــــــــدود بود

صبـــــــر كردم تا كه شـايد به شوم           دوستـــــــها افـــــزون شود فربه شوم 

شكر ايزد ، دوستــــــــــاني خوب را           يافتم همــــــــــراه خــــود در ابتــــــدا

دوستــــــــاني عــــــالم و با معرفت           همرهم بودند با صــــــــد مــــــرحمت

دوستــــــــــــاني روشن و فرهيخته           از رذالتـــــــــهاي دل بُگــــــــــــــريخته

دوستــــــاني معنوي و عـــــــاطفي          پر ز ايمـــان ، عشق ، كــــار عـــــارفي

زنـــدگيم گشت مـــــــــديون همان           دوســـتاني كه بُدند همـــــــــــراهمان

عمـــــر ما اينگونه در تهران گذشت           با سه حال خوب و بد، حيـران؛ گذشت

بشنويد اينـــگونه از من زين حقيـــر           اين نكـــــــــات زندگي ، ابيـــــــات زيـر

شكر ايــزد حال خوبم آخر است          حـال پيري ، خوب باشد ، بهتـر است

راه آگـــاهي ، ره آســـــايش است            عصر امروز ، همرهش آرامــش است

دوستانم تلـــــخ و شيرين بوده اند             گاهــــــگاهي ليك غمگيــــن بوده اند

ليك برخي با همه تلـــــخي خويش           گاهــــــگاهي يـــــار بي كين بوده اند

مي روم تا عشق سازم كـار خويش           مي روم با عشق بنــــدم بــار خويش

در كنار مردماني ســـــــــــــاده دل            صــــــــاف و بي آلايش و آمـــــاده دل

مي روم تا در كنــــــــــــــار سادگي           با تفـــــــكٌر ، دانــش و آمــــــــــادگي

با محبت ، عشق ، كار معنــــــــوي           با صداقت ، دوستــــــــان مهــــــدوي

باقي عمـــــر كـار فــــرهنگي كنم             يا كه از فـــرهنــگ، دلتنــــــــگي كنم 

 مي روم با مــــــردمان سينه سوز            تا بگـــــويم شرح شهر كينــــــــه توز

شرح شهــــري را كه باشد پايتخت           مشكلات پايتخت تا پــــــــــــاي تخت

مي روم تا معنـــــــــــي ارزش كنم           در هواي ســــــــــــاده ها ورزش كنم

ساده ها را گويم از يك زنــــــــدگي           زنــدگي با عشــــــق و راه بنـــــدگي

زندگي با عشق ولذتها خـوش است         ارزش انســـــــــــان وراي دانش است

دوستان؛  ابـزار دانـش ، آتـش است          كــــار انساني ؛  نمــــــاد ارزش است

مي روم تا دركنـــــــــــــــــار بنده ها          زندگي شيـــــــرين كنــم با خنـد ه ها

مي روم انديشــــــه،  افــــكار جديد          را كنم نــــــــــور جـــوان و  تــــــــارديد

كيسُمي هم ، عـود منـزل مي شود          كيســُمي هم ،  محـــرم دل مي شود

يار مـــردم يار محــــــــرومان عشق            كيسـُمي با مــــردم همــدل مي شود

مهر 95